Wielki Miedziany Zleb
Wielki Miedziany Żleb nie kończy się w Miedzianej Kotlinie, lecz skręca ku północy i opada przez próg, który podcina Miedzianą Kotlinę i Dolinę Dziką, jako czwarty od lewej (od ostrogi kończącej północno-zachodnią grań Małego Kieżmarskiego Szczytu). W niewielkim kociołku nazywanym Miedzianą Skrzynią, który znajduje się w górnej części tego progu, do Wielkiego Miedzianego Żlebu od strony masywu Małego Durnego Szczytu uchodzi Mały Miedziany Żleb. Płynie nim Mała Miedziana Woda, która ponad Miedzianą Skrzynią tworzy Małą Miedzianą Siklawę. W Wielkim Miedzianym Żlebie ponad Miedzianą Skrzynią znajdują się Wyżnie Miedziane Siklawy, a tuż poniżej niej — największy wodospad tego progu — Wielka Miedziana Siklawa (Medeny vodopad) (1653 m n.p.m.). W Miedzianej Kotlinie znajduje się największy w Tatrach śnieżnik, czyli pole całorocznego śniegu przypominające mały lodowczyk — dawniej zresztą uważane przez niektórych badaczy za szczątkowy lodowiec. Część Wielkiego Miedzianego Żlebu z Wielką Miedzianą Siklawą dzieli próg Miedzianej Kotliny i Doliny Dzikiej na dwie części: wschodnią, czyli Miedziane Spady i północno-zachodnią, tj. Dzikie Spady, które w całości należą do Doliny Dzikiej. U podnóży Miedzianych Spadów i Dzikich Spadów znajduje się wypełnione piargami zakole, utworzone przez ich urwiska, do którego z jednym wyjątkiem, uchodzą wszystkie żleby „opuszczające" Miedzianą Kotlinę i Dolinę Dziką. Zakole to zostało nazwane Dziką Zatoką. Wśród zalegających jej dno usypisk giną potoki płynące wspomnianymi żlebami, by na powierzchni ukazać się dopiero nieopodal Zielonego Stawu Kieżmarskiego jako jeden strumień (część wody uchodzi do jeziora niewidocznymi na powierzchni korytami).