Tatry Bielskie
Tatry Bielskie zajmują północno-wschodni kraniec łańcucha tatrzańskiego. Od pozostałego obszaru Tatr oddziela je umowna linia ciągnąca się wzdłuż osi: dolnej części Doliny Jaworowej, całej Doliny Zadnich Koperszadów, całej Doliny Przednich Koperszadów i właściwej Doliny Kieżmarskiej. Zajmują powierzchnię ok. 67,5 km2 (8,6% całkowitej powierzchni Tatr), z czego 75% (54 km2) leży w granicach ścisłego rezerwatu przyrody. Całkowita długość łańcucha Tatr Bielskich wynosi ok. 13 km, natomiast długość ich głównego grzbietu jest prawie o l km większa (wynika to z jego nie w pełni prostolinijnego przebiegu). Łańcuch Tatr Bielskich ciągnie się niemal prostopadle do północnego krańca głównej grani Tatr Wysokich i ma budowę asymetryczną. Jego zbocza po stronie Tatr Wysokich (ta strona dla uproszczenia jest nazywana południową, a przeciwna — północną) są wysokie i mało urozmaicone — praktycznie nie przecinają ich żadne doliny (z wyjątkiem Stefanowej Doliny i kilku dużych żlebów). Większość z dolin Tatr Bielskich znajduje się po północnej strome ich głównego grzbietu, a zaledwie kilka ma układ równoleżnikowy i wyloty skierowane ku wschodowi. Tatry Bielskie w całości są zbudowane ze skał osadowych jednej z serii reglowych — reglowej dolnej. Są to głównie wapienie, wapienie dolomityczne i dolomity triasu, jury i kredy. Pomiędzy warstwami bardziej odpornych na wietrzenie wapieni i dolomitów leżą margle i miękkie łupki, wynikiem czego jest specyficzny, „piętrowy" układ stoków. Charakterystyczny wygląd Tatr Bielskich, ich wyraźna „oddzielność" od pozostałego obszaru Tatr jest związana właśnie z bardzo jednolitą budową geologiczną tego rejonu.