Spiska Grzeda
Spiska Grzęda (2481 m n.p.m.) jest dwuwierzchołkowym granitowym szczytem z mocno pozębionymi graniami, który wznosi się w grzbiecie łączącym Baranie Rogi z Łomnicą, tuż na południowy wschód od Baraniej Przełęczy, oddzielony od niej niewielkim siodełkiem Spiskiego Przechodu (Spissky priechod). Północno-zachodni wierzchołek jest minimalnie wyższy, dlatego traktuje się go jako główny. Jest on punktem węzłowym dla krótkiej grani, opadającej ku Dolinie Pięciu Stawów Spiskich, która ogranicza od północnego zachodu Spiski Kocioł. Znajdują się w niej: — Spiska Przełączka Wyżnia (Vyśna Macacia śtrbina); — Zadnia Spiska Turniczka (Żadna Macacia veża); Pośrednia Spiska Przełączka (Prostredna Macacia śtrbina); — Spiskie Czuby (Macacie zuby); - Niżnia Spiska Przełączka (Macacia śtrbina); — Skrajna Spiska Turniczka (Macacia veźa). Z wierzchołka Skrajnej Spiskiej Turniczki opadają w kierunku Doliny Pięciu Stawów Spiskich dwa wielkie żebra: południowo-wschodnie i zachodnie. W pierwszym znajdują się: Spiski Karbik (Macacie sedielko) i Spiska Czubka (Macaci hrb), w drugim — Przełączka za Spiskim Mnichem (Sedielko za Maćacim mnichom), Spiski Mnich (Macaci mnich) i Spiska Kazalnica (Macacia kazateł'nica). Pomiędzy obydwoma żebrami, u podnóży Skrajnej Spiskiej Turniczki rozciąga się skalisto-trawiasty taras Spiskiej Galerii (Macacia galeria). Właśnie na jego północnym skraju tkwi Spiski Mnich. W południowo-wschodniej grani Spiskiej Grzędy, pomiędzy jej wierzchołkiem a Juhaską Przełączka, znajdują się: Spiska Szczerbina (Spiśska śtrbina), oddzielająca ją od masywu Durnego Szczytu, i Spiska Igła (Spiśska ihla).