Miedziana Kotlina
Miedziana Kotlina, łącząca w sobie cechy polodowcowej doliny, kotliny i żlebu, zajmuje południowo-wschodnią część ogromnego zakola, które leży w otoczeniu granitowych masywów Czarnego Szczytu i Baranich Rogów (po północnej stronie), Małego Durnego Szczytu i Durnego Szczytu (po południowo-zachodniej stronie), masywu Łomnicy (na południu) oraz Kieżmarskich Szczytów (po wschodniej stronie). W słowackich źródłach cały ten obszar, podcięty stromym, kilkudziesięciometrowym progiem, jest nazywany Vel'ka Zmrzla dolina. Polskie encyklopedie i przewodniki nazywały go dotychczas Doliną Dziką. Od niedawna Miedziana Kotlina jest wyodrębniana, z uwagi na stosunki hydrograficzne tego rejonu, jako samodzielna jednostka topograficzna — cieki wodne obu dolin łączą się dopiero poniżej wspomnianego progu, w tzw. Dzikiej Zatoce, czyli już poza ich wylotami. Całkowita długość Miedzianej Kotliny, mierzona od górnej krawędzi progu do podnóży Pośledniej Turni, tj. od poziomicy 2300 m wynosi niecały kilometr. Jej górną część stanowi potężny, szeroki żleb długości ok. 700 m, który powstaje z połączenia dwóch mniejszych żlebów opadająq7ch z Pośledniej Przełączki i Wyżniej Pośledniej Przełączki. W Miedzianej Kotlinie u podnóży7 urwisk Grani Wideł i granitowych Kieżmarskich Szczytów znajdują się ogromne usypiska piargów i wielkich odłamów skalnych. Są to Miedziane Usypy, które Wielki Miedziany Żleb opadający z Wyżniej Kieżmarskiej Przełęczy dzieli na Skrajne Miedziane Usypy (bliższe wylotowi doliny) i Zadnie Miedziane Usypy. W dużym przybliżeniu w połowie długości Wielkiego Miedzianego Żlebu znajduje się pochyły taras (z pewnymi cechami kociołka), na którym kończy się żleb Miedziana Drabina opadający z Miedzianego Przechodu. W Miedzianym Ogródku mają początek Miedziane Ławki — dwie mniej więcej równoległe półki, które ciągną się łagodnie ku górze w poprzek urwisk Kieżmarskiego Szczytu, Grani Wideł i północnej ściany Łomnicy, aż pod jej kopułę szczytową.