Maly Kiezmarski Szczyt
Z dwóch Kieżmarskich Szczytów, Mały Kieżmarski Szczyt dla licznych taterników jest bez wątpienia obiektem atrakcyjniejszym. Przyczyną nie jest jego wysokość, która wynosi 2513 m n.p.m., lecz względna wysokość jego ogromnej północnej ściany — ok. 900 m, co stawia Jana jednym z pierwszych miejsc w Tatrach. Ściana ta stromo opada ku Kotlinie Zielonego Stawu w systemie Doliny Kieżmarskiej. Od strony Miedzianej Kotliny ogranicza ją północno-zachod-nia grań, która ma częściowo charakter potężnej grzędy, a w której znajdują się, kolejno od góry: Złota Przełączka (Uśate sedlo) (ok. 2230 m n.p.m.), dwuwierzchołkowa Złota Turnia (Uśata veża) (2265 m n.p.m.), Wielka Złota Kazalnica (Uśata kazatetelnica), Pośrednia Złota Kazalnica (Uśata veźićka) i Mała Złota Kazalnica (Mai'a Uśata kazatelnica). Południowo-wschodnia grań Małego Kieżmarskiego Szczytu opada na Rakuską Przełęcz. Kolejno od góry znajdują się w niej: Niżnia Kieżmarska Przełęcz (Niżna Keżmarska śtrbina), Kieżmarska Kopa (Keżmarska kopa) (2233 m n.p.m.), która jest najokazalszym obiektem tej grani — jej wierzchołek znajduje nie w osi grani a w prawie poziomej grańce, która odgałęzia się mniej więcej ku północy; Złote Wrotka (Zlate vratka) (ok. 2100 m n.p.m.) i Złota Czuba (Zlaty hrb) (2111 m n.p.m.). Granią tą wchodzono na Kieżmarskie Szczyty zapewne już w XVII w. Północna ściana Małego Kieżmarskiego Szczytu jest ukośnie przecięta przez ciąg dwóch wielkich żlebów, między którymi znajduje się duży piarżysty Złoty Kocioł. Dolny odcinek, na którym znajdują się pozostałości po starych ubezpieczeniach (zardzewiałe łańcuchy, klamry) jest zw. Złotą Drabiną. Powyżej Złotego Kotła ku Złotej Przełączce ciągnie się Niemiecka Drabina (Nemecky rebrik), której przedłużeniem po stronie Miedzianej Kotliny jest Niemiecka Ławka.